Ingezonden bericht van Erwin van der Bij, voorzitter Stichting Peace Is The Way

Lieve mensen,

Recent las ik in een magazine een artikel met de titel “Waarom het goed is te geven”. In dit artikel werd een stukje levensverhaal verteld van de schrijfster Cami Walker:



Walker was begin dertig en pas getrouwd en had een belangrijke functie in de reclame, toen ze multiple sclerose bleek te hebben. Ze verloor de macht over haar handen en daarna het zicht in één oog, en was ernstig gehandicapt door de vermoeidheid en verlamming die bij deze ongeneeslijke neurologische ziekte horen. Nog geen twee jaar later was ze werkloos, verslaafd aan medicijnen en volledig afhankelijk van haar man.

Zwaar gedeprimeerd belde ze op een avond haar vriendin Mbali Creazzo, een Zuid-Afrikaanse medicijnvrouw die in de Afrikaanse Dagara-traditie werkt en in San Francisco pionierswerk heeft verricht op het vlak van integrale geneeskunde. Creazzo schreef een ritueel voor: geef in negenentwintig dagen negenentwintig geschenken. Walker protesteerde: “Ik kon niet eens uit bed komen, hoe moest ik in vredesnaam elke dag iemand een cadeau geven?” En Mbali zei: “Het hoeft geen materieel cadeau te zijn. Je kunt ook iets aardigs tegen iemand zeggen.”

Op de eerste dag besloot Walker als geschenk tijd en aandacht te geven aan een vriendin die ook MS had, maar in een verder gevorderd stadium dan zij. Haar vriendin was blij van haar te horen en ze maakten een afspraak om bij elkaar te komen. “Toen ik ophing , voelde ik me lichter en moest ik lachen “, vertelt ze . “En ik dacht: ja, het is fijn om iets te geven. Ik gaf een cadeau en zomaar opeens kreeg ik een telefoontje met het verzoek om advieswerk te doen. Ik ging ergens ontbijten om het te vieren en een onbekende heeft die dag mijn ontbijt voor me betaald!”

Walker maakte het ritueel af. Haar geschenk van de negenentwintigste dag was de lancering van een website met uitdagingen, www.29gifts.org . Elfduizend mensen uit 48 landen hebben hier hun dagboek van 29 dagen geplaatst.

“De grootste verandering is voor mij dat ik inderdaad beter ben geworden”, verteld Walker. “Ik ben niet meer zo goed als ik was, maar mijn ziekte is niet verergerd. En mijn creativiteit is in die negenentwintig dagen waanzinnig toegenomen: ik ben weer gaan schrijven en heb mijn bedrijf weer financieel op de rails gekregen.” Ze is ook van haar medicijnverslaving en haar huwelijk is er beter van geworden. Ze is zo overtuigd van de kracht van het geven dat ze zich nog steeds aan de cycli van negenentwintig dagen houdt.



Zover het verhaal van Cami Walker. Ik wil niet propageren dat geven, ziektes kan genezen of onder controle kan houden, maar wel dat geven een zeer goed gevoel geeft en de wereld een beetje vreedzamer maakt. Ik denk dat geven bij elkaar brengt, één van de uitgangspunten van Stichting Peace Is The Way.

Ik wil zelf op 21 september, de Internationale Dag van de Vrede, de cyclus van negenentwintig dagen, negenentwintig geschenken, beginnen. Dus dit betekent van 21 september t/m 19 oktober elke dag bewust bezig zijn met geven. Elke dag een geschenk voor iemand. Dan denk ik met name aan dingen die je normaal niet doet. Dus niet iets aardigs tegen iemand zeggen die je elke dag al vriendelijk benadert.

Voorbeelden zouden kunnen zijn: een kaartje sturen naar iemand die je lang niet gezien hebt, een buurvrouw waar je niet veel contact mee hebt en moeilijk ter been is vragen om boodschappen voor haar te doen, etc. Op de website www.29gifts.org staan vele voorbeelden.

Aan jong en oud wil ik vragen om samen met mij mee te doen om op 21 september te beginnen met negenentwintig dagen geven. Het zou ook prachtig zijn om ervaringen gedurende deze negenentwintig dagen met elkaar te delen. Ik ben bereid deze ervaringen te verzamelen en op een plek neer te zetten zodat deze voor iedereen te benaderen is. Zo kunnen we elkaar inspireren. De ervaringen kunnen gestuurd worden naar info@pitw.net of evdbij001@hotmail.com .

Ik ben er van overtuigd dat er iets prachtigs kan ontstaan in deze negenentwintig dagen. Ik roep u en jou op om mee te doen. Als u/jij wilt meedoen kan dit door deze mail te beantwoorden. Tevens wil ik graag weten of u/jij bereid bent uw/je ervaringen te delen.

Ik hoop op veel mensen die mee willen doen.



Met een vredesgroet,



Erwin van der Bij,

Voorzitter Stichting Peace Is The Way

Onlangs heeft in het middelpunt nummer van december een artikel gestaan over kerkvieringen.

reacties kunnen gestuurd worden naar jennie-joker@deherberg-apeldoorn.nl

De kerkviering en kerkdiensten toe aan vernieuwing of juist niet?
De beleving en belevingskwaliteit in de kerkvieringen is een veel besproken thema in verschillende kerken. Aanleiding van deze gesprekken is dat een aantal kerken bemerken dat jongeren , maar ook jonge mensen tussen 25 en 40 jaar wegblijven uit de kerkdienst. Er zijn twee redenen die meespelen en voor beiden moeten we als kerk afvragen of we hiermee iets willen en hoe. Ten eerste is de zondag voor vele gezinnen als de dag van rust geworden. Als gezin op zondag naar de kerk te gaan wordt als zevende dag van de week vaak als te veel ervaren. Er is bij deze gezinnen behoefte aan niets te hoeven of terwijl “ een pyama ochtend” te willen hebben of “ een time-out” dag. Er is ook een groep mensen die zich steeds minder aangesproken voelt in de kerkdienst zelf. De taal of de vorm spreekt hen minder tot de verbeelding en men voelt zich niet persoonlijk meer verbonden met de wijze van vieren. Het is een behoorlijke klus voor kerken om deze verschijnselen als gemeente op te lossen. Het erkennen dat je gemeente dit als een probleem ervaart of niet is al een keuze op zich zelf. Een kant en klare oplossing is er niet zomaar. Natuurlijk kun je als gemeente gaan experimenteren met andere vormen van vieren. Dat kan de gemeente zeker een vitale uitstraling gaan geven en de aantrekkingskracht naar jonge gezinnen vergroten. Maar naar de toekomst ligt er misschien voor ons als kerken nog een taak om op verschillende manieren de zichtbaarheid van de kerk te vergroten en laagdrempelig maken met een ander aanbod voor de grote groep uiteenlopende geloofszoekers?


Hoe serieus moeten we de beleving nu nemen?
De discussie die nu in veel kerken plaats vind is of de kerkdiensten meer als een viering beleeft kunnen worden wanneer de voorganger meer gebruik maakt van elementen uit deze beeldcultuur. Vooral wanneer het gaat om kinderen en jongeren is het van belang om de taal, de wijze van vertellen en uitleggen aan te passen aan de leef- en belevingswereld. Toch is het soms niet zo eenvoudig om de wens van jongeren te integreren in een kerkdienst. Want wat als jongeren uit een band alleen maar opwekkingsnummers willen spelen omdat hun favoriete groepen op Flevo Festival hun voorbeeldfuncties zijn. Veel oudere gemeenteleden, maar ook sommige voorgangers hebben moeite met de theologische visie die schuilt in de ritmische liederen uit de opwekkingsbundel. Inderdaad zijn er weinig jongeren die kritisch kijken naar de woorden zoals de evangelie verkondiging doorklinkt in de opwekkingsliederen. Kunnen vergelijken met ander aansprekend liturgisch liedrepertoire of popnummers zou het kritisch denken over weten wat je zingt misschien kunnen stimuleren. Maar wat als het wel hun muziek is? Gaan we dan als kerk zeggen we willen het niet hebben? Reacties naar de redactieleden zijn welkom en worden met instemming geplaatst in het volgende middelpunt.